“Kriptografi Gördüm”, Wunjo…

22 Eylül 2005… Hayatımda “efsunlu” bir gün daha. Bazen içimden falcılara, burçlara, Mars’ın çekim alanına girince kendini kaybeden enerjilerin hayatlarımız üzerindeki kaotik etkilerine falan inanmak geliyor.

Sözde bu sabah, yani 23 Eylül’de ABD’ye geri dönmek için yola çıkacaktım. Bu ayın 26’sında okulda dersler başlıyor. Bu yüzden derslerin yapılacağı, New Orleans’a yaklaşık 1,5 saat uzaklıkta bulunan Baton Rouge’a dönmem lazım. Ama biletimi Türkiye’ye gelmeden önce Houston’dan aldığım için dönüşüm de Houston’a olacaktı. Ben de gözümü karartıp, Houston’dan Baton Rouge’a otobüsle geçmeye karar verdim. Çünkü Houston’dan Baton Rouge’a yeni bir uçağa daha binmek maddi durumumda onulmaz yaralar açacaktı. Otobüse binmenin ne zararı var? ABD’deki otobüs firmaları bizim Kamil’e Nilüfer’e pek benzemiyor. Yani “normal bir Amerikalı’nın o otobüslere binmesi pek olağan bir iş değil. Ben de “şükürler olsun ki normal bir Amerikalı değilim.” diyerek, Yunanistan’a 30 saat süren tren maceramı hatırlayıp kendime otobüs için “uygundur” sertifikası verdim. Yani planım, 23 Eylül sabahı uçakla İstanbul-Chicago, Chicago-Houston yapıp cuma saat 22 sularında Houston’a varmak, havaalanından bir taksiyle ünlü otobüs firması Greyhound terminaline gidip sabaha karşı 3 otobüsüne binmekti. Böylece cumartesi sabahı Baton Rouge’da olacaktım.

Fakat Houston’daki arkadaşlarımdan bölgeye yaklaşmakta olan yeni bir kasırga olduğu haberini aldım. Hemen ailemizin meteoroloji uzmanı Bob Breck‘in web sayfasına girdim ve bir de ne göreyim???

http://cekirdek.uludag.org.tr/~meren/ul/RITA_track.jpg

Ben sana hiçbir şey diyemiyorum Rita Kasırgası.

Bu durumda Houston’un artık gidilesi bir yer olmadığı benim gibi bir kasırga insanı tarafından kolayca tahmin edilebilir bir şey olmuştu.

22 Eylül efsun günü durum şuydu: Meren Nişantaşı’nda Toefl’a girecekti. Bu yüzden bir önceki gün kardeşimin Beşiktaş’taki evinde kalmıştık. Bu arada bütün bu kasırga işleri yetmiyormuş gibi, birkaç gün önce kardeşimin arabası kapısının önünden çalınmıştı. Bu durum o an için hepimizin canını çok sıkan bir ayrıntıydı, ama günün ilerleyen saatlerinde sadece bir ayrıntı olmaktan çıkacaktı.

Sabah kahvaltı ettik. Rita’nın son durumuna baktık, rota değiştirmemiş ve daha da şiddetlenmişti. Bunun üzerine dönüşümü kesin olarak ertelemeye karar verdik. Sonra Meren’le Nişantaşı’na gittik. O sınava girdi. Ben de Fatih’in evine dönüp THY’yi aradım.

“Evet efendim Taksim’de şubemiz var, saat 19.30′a kadar açık.”

“Hayır efendim, bize kasırga ile ilgili bir haber gelmediği sürece bilet tarihinizi değiştirmenizden dolayı 150 dolar ceza ödemek durumundasınız.”

“Hayır efendim bu ücreti daha önce zaten bir kere daha ödemiş olmanız bizim sorunumuz değil.”

“Evet efendim, THY’nin tüm bürolarında derdinizi anlamamakta diretecek salak ve kraldan fazla kralcı, “Türk” görevliler bulunduruyoruz. İyi günler dileriz.”

Yine de yüzyüze bu işi halledebileceğimi umarak telefonu kapattım. Bileti evde, yani Acıbadem’de bırakmıştım. Meren’in sınavı uzun süreceğinden karşıya vapurla geçip bileti almaya karar verdim. Yakşalık 2 saat süren bu git-gel sırasında, yaklaşan bir kasırganın ciddiyetini ve ne kadar zor bir durumda olduğumu en kısa ve en kafalarının alacağı yoldan nasıl açıklarım diye THY’ye laflar hazırladım.

Saat 3,5′ta yeniden Beşiktaş’taydım. Meren’in sınav çıkışına yetişmek için bir taksiye atladım. Ihlamur Kasrı’nın arka tarafından Nişantaşı’na çıkan virajlı ve dik Ihlamur Yolu’na saptık. Trafik çok sıkışıktı. Bir ara sağıma baktığımda, arka camında “Greenpeace” ve “Middle East Technical University” çıkarmaları bulunan, park halinde 07 plakalı turkuaz bir UNO dördüm.

Bir dakikaaaaa!!!! Bu bizim arabamız!!!

Taksi şoförüne alel acele para ödeyip kendimi dışarı attım. Arabayı çalan adamlar acaba etrafta mıdır diye paranoyaklaşarak biraz uzaklaşıp Fatih’e hemen telefon açtım. 10 dakika sonra yanımdaydı. Onu arabanın başında bırakıp koşarak yokuşun yukarısındaki karakola gittim. Durumu anlattım. Sakin ve uyuşuktular. Bir şekilde yok imzalanacak kağıtlar, verilecek ifadeler, arabanın başında birinin mutlaka beklemesi derken, orada bir saatten fazla bekledim. Tamam arabayı bumamız harika, minnettarız tanrılara fakat elimde 600 dolar değerinde bir bilet var ve ben onunla ilgili olarak 2,5 saat içinde bir şeyler yapmazsam yanacak.

Sonunda arabanın başında Pınar’ı, ifade vs için karakolda Fatih’i bırakıp, kocamı :) koluma takıp, Taksim’deki THY’ye gittim.

Meren dünya ile ilişkisini kesmiş hala Toefl’a söyleniyordu.

Ve hayır efendim, THY’ye hala kasırga ile ilgili bir bilgi gelmemişti. “Çatır çatır yiyecez 150 dolarını seni küçük pis öğrenci. Sen napıcan ki hem 150 doları. Git Kral tv seyret” evet….

Eh ulannn beeeeeee!

Şimdi bir 23 Eylül günü…. Televizyonda gerizekalı Aydın ve aptal ev kadınları “Eee, kadının görevi evde oturup evini temiz tutmak, kocasına yemek pişirmek. Arada sırada gezmesi olucak tabiiyy” diye tartışıyorlar. Başka bir kanalda Semra Hanım teyze, cadı sesiyle asker kızı olması bakımından “Hayır ben üzülmüyorum” diyor oğlunun ölümüne. O vakit ben de ne Ata ne anası için üzülmüyorum zaten. Bir başka kanala atlıyorum. Metin Arolat tap taze klibinde “Takvim değişti güzelim” diyerek seksi bir güruh kadınla dans ediyor, bir tanesini çok afedersiniz yalıyor. Sonra CNN’i açıyorum, Houston boşaltılıyormuş…

Teyzemden gelen bir e-postada, Dış İşleri Bakanlığı’dan, ABD’nin güneyine seyahat etmeyi planlayan vatandaşlara seyahatlerini bir süreliğine ertelemelerinin tavsiye edildiği yazıyor.

Peki bakanlık bunu diyorsa neden ben THY’yi zengin etmek zorundayım?

Bütün bu basit şeyler, bu aptal ev kadınları, kasırgalar, bir kanalda herifin biri karıları mıncıklarken diğer kanalda hala Orta Çağ’ın yaşanıyor olması, Bush, doktora, uçak bileti, benim 150 dolarımla kıçını güllü tuvalet kağıtlarına silen iş adamları… Anlam veremiyorum. Sanırım yeterince zeki ya da kurnaz değilim.

Ama bu Dünya nasıl bir yer oldu böyle?

Ben en iyisi evde oturan biri, yani en azından “mutlu bir eş” olarak, gidip bulaşıkları yıkayayım.

(not: uzun süredir blog’a resim koyamıyorum çünkü ne zaman resim koysam yazımı publish etmek istedigimde bir “bad request” mesajı alıyorum ve yazdığım her şey gidiyor. bunun neden olduğuyla ilgili bir fikri olan varsa bana yardımcı olsun lüüüttffeeen)