İlk okuma önemlidir. Ama sonra insan hayatının belirli dönemlerinde tekrar tekrar okumalıdır. Oğuz Atay’dan başka birşey okumayanlara yalnızca bunu gerçekleştirebilenler hak veriyor sanırım.

Tutunamayanlar’la başlayan yolculuk Tehlikeli Oyunlar oynayarak devam ediyor ve onlar büyük bir boşluğu, hayat kadar büyük bir boşluğu doldurabiliyorlar; asıl meseleleri kaçırmadan okunabilirlerse tabii…

Bu Meren Bey bir de şey demişti bana zaten, “Oğuz Atay Beyefendiyi okuyan herkesin yazdıkları ondan etkilenir” demişti.

Fekat işin garibi, bu Meren Bey’in kendisi daha Oğuz Atay Beyefendi’nin o kutsal satırlarını okumadan önce dahi Oğuz Atay’ı andıran yazıları kaleme almış bir insan imiş (mesela Tutanak diye bir yazısı vardır). Bazenleri bana Oğuz Atay’ın reenkarnasyonlu hali ile evli olabilir miyim diye düşündürmüyor değil.

Bir diğer anekdot: Tutunamayanlar, kulağıma hayatımdaki bir çok insanın “oku, oku bak çok sevecen” demesi ile çalınmış da olsa gerçekten okumama Necdet Yücel’in kararlılığı vesile olmuştur. O da burada; 3 kuşak Oğuz Atay aşıkları bir araya gelmiş bu yazının altında. İşe bak.

Selamlar.

Duygu Hanım’ın bahsi de sık sık geçen zevci, işte bu Evreniz Ahmet Murat Meren Bey’in yüzünden ve hatta sayesinde (2002-2003 yılları arasında, Çanakkale’deki evine ziyarette bulunduğum sayılı zamanlardan birinde, kırmızı olarak hatırladığım koltuklarının ortasındaki sehpasının üzerini, daha baş sayfalarını koklayan ayıracıyla süslediği sıralarda), “oha bu tuğla okunur mu?” öküzlemem karşılığında “okunmaz mı! okunur da, tadından sual olunmaz” telkinimsileriyle tuğla önyargımı kafamda parçalarcasına tam dört yıl sonra hayatımagirmişbirdahadaçıkmamışlarımdan (şu kelime öbekleme kullanımı da acaba gerçekten okumuş mu lavuk durumuna düşme kaygısından mı ne :)) birisi olmuştur. Öyle ki biricik kızımcığım GünSeli’mciğimin ismine kaynaklık etmişliği de vardır.

Saygılar, Mutluluklar…
Okan.

Bi de ben o cümleyi kendim için şöyle kurardım:
maymun iştahlılık + hiperaktiflik+ sıkılganlık + ömür kısalığı farkındalığından kaynaklandığından o kısa ömür boyunca değişiklik arayışına + istikrarsızlığa + yaptığı işe/işlere bir türlü yeterli anlamı yükleyemeyişe + kendini bir türlü sevemeyişe ve dolayısıyla doyumsuz/mutsuz bir insan olmaya mahkumum. :)))

Ayrıca, bilir misin ki Selmacığım, ihop denince bilimsel websitelerini hatırlayan bir insan, güzel güzel “pancake”leri hatırlayan insana göre hayatın içinde olabilmekten filan ne kadar uzaktır, insanlara uzaktır ve gözlükleri nasıl da inek gözlükleridir ve yıldız kaydığında “göktaşının atmosfere sürtünmesinden dolayı oluşan parlaklık” diye düşündüğü için dilek tutmaya vakti kalmamaktadır ve bunu 10küsürlü yaşlarından beri yapmaktadır.
Ve evet belki bu insanların ikisi de Dünya’ya lazımdır diye iç rahatlatılır. İyi de olur.