ben de işe ilk başladığım, 10 yıl kadar çok küçük gösteriyordum. bol bol ceket aldım, saçlarımı dümdüz fön çektirdim, dik çene falan idare etmeye çalıştım. ama artık bebek yüzlü ve genç görünümlüler, yönetici veya kurum sözcüsü pozisyonlarında tercih edilmeye başlandı. nedeni de, şirketlerin halka sevimli ve yakın görünme ve güven yaratma ihtiyaçları. halk, hinoğlu hin, kendine kazanan tiplere para kazandırmak istemiyormuş çünkü.

bu arada genç, çıtır bir represant, çok satış yapardı kesin.

bir de konuyla ilgili enteresan bir anımı anlatmak istiyorum :)
bir gün bir arkadaş ve eşine askerlik günlerimden bahsederken askerliği iğrenç yapan tek şeyin aslında oradaki insanlar olduğunu söylediğimde arkadaşın eşi “e geriye ne kaldı ki zaten?” diyerek beni söyleyecek hiçbirşeyi kalmamış insan pozisyonuna düşürmüştü :)

not: yazılara bulduğunuz fotoğraflara bayılıyorum. sırf bunun için mesai harcadığınızı düşünmeye başladım.

İnsanlarla iletişmeyi uğraşmayı böylesine yoğun gerektiren bir iş için, “çalışma ortamını en zor kılan” etken olarak “insanlar” cevabını vermem, masadan pozitif enerjinin vakumla hüp diye çekilip kalan boşluğu bir şaşkınlığın doldurmasına sebep olmuştu. Daha ağzımdan çıkarken “verilMEmesi gereken bir cevap” verdiğimi anladım ama artık çok geç idi. Hani şimdi olsa “insanlar” dedikten sonra “ve tabi ki ben onlarla nasıl başa çıkılması gerektiğini çok iyi biliyorum” filan derdim (ama bu da ne kadar doğru bir söylem olurdu tartışılır :)

Eh bir de, “insanlar” kelimesinin ağzımdan çıkış tonunda az biraz bıkkınlık vardı.