Biraz fazla mimari ağırlıklı ama, takip ettiğim bir blog’un hoş bir kendi-içinde-derlemesi vardı Katrina hakkında, not düşeyim, belki ilgisini çeken olur:
http://lifewithoutbuildings.net/2008/08/hurricane-katrina-three-years-later.html

(Bi de benim Artvin ile ilgili ikna edilmeme gerek yok ki yahu, bu sene en mantıklısı İspanya’sıydı, Fransa’sıydı. Bi dahaki sefere Artvin işallah) :)

1) Hayır Bush yönetimi diye filan değil, basbayağı üvey evlat muamelesi yapıldı New Orleans’ın zencilerine. Şöyle ki, kaç yıl geçti Katrina’nın üzerinden (yani Katrina’nın New Orleans’ın üzerinden geçmesinin üzerinden) ve kasırgadan en çok etkilenen Ninth Ward mahallesine bir gidin, kendinizi ABD’nin bombaladığı savaş sonrası bir üçüncü dünya ülkesinde sanırsınız. Kırık dökük evler, yuvarlanan Texas çalıları, hayatlet şehir gibi bişey. Biz 6 ay kadar önce yanlışlıkla kaybolup oralara gittiğimizde (neyse ki araba ile geçiyorduk) elektrik bile yoktu! Ninth Ward sadece zencilerin (ve en fakir, en haylaz, en suçluların) yaşadığı bölge olduğundan, kimilerine göre buralardan kaçan “başbelaları” geri dönemesinler diye, kimilerine göre başka sebeplerden, şehrin bu bölgesi “rebuilt” edilmiyor. Zaten Katrina esnasında kaçamayıp geride kalanların çoğu yine zenci olduğundan hükümetin yeterince erken yardım getirmediği de söylentiler arasında. Ama biz ne kadar New Orleans’ta yaşıyor olursak olalım, çok kısıtlı bir çevre ile iletişim halindeyiz. Belki biz bişeyleri yanlış anladık, bilemiyorum. Tek bildiğim, orada bir hayalet mahallenin hala var olduğu. :(

2) Atlantik Okyanus’u çok farklı kıyılardan gördüm. Her seferinde denizlere göre biraz farklı geldi bana. Ya çoook soğuktu ya çoooook ılıktı. Dalgaları filan daha büyük, kokusu da farklı sanki. Zaten sanırım o yüzden sörf yapılan yerler hep okyanus kenarı oluyor. Ama atıyor da olabilirim :) En nihayetinde büyük su birikintileri hep güzel zaten, okyanusu abartanlar varsa… hmmm abartmışlar işte…

Gürcistan-Rusya meselesini takip edemedim (bu aralar hiç gazete okumuyorum nedense), işler iyice kötüye mi gidiyor? :(

Herhalde en başta dalgalarının bir başka heybetli olmasından kaynaklanıyor bu, zira ben de aynı hissi yaşadım South Carolina’da Atlantik okyanusuna karşı -çok afedersiniz- gerinirken. Bir de bu okyanız kardeşlerimizin tadı, kokusu bir başka geldi bana. Gerçekten.

Diğer taraftan -okyanus mevzusu ile ilgisiz olarak- ben çok kereler Artvin’e gitmiş, orada aylarını geçirip dağlarına tırmanmış, bulutlara uzanan yaylalarında kalmış, 2000 metrede çobanları ile öküz otlatmış, hatta bir kere o yükseklikteki küçük bir düzlükte top oynamış, sonra topu taca atmış ve bu vesileyle maçın da sonunu getirmiş bir kişi olarak orada neler hissettiğinizi, “yeşil” derken neyi kast ettiğiniz pek iyi anlıyorum (ayrıca bu hislerinizi dile getirerek benim Düygü hanımları hedef alan “Artvin sevgisi” ve “oraya gitme arzusu” aşılama projeme verdiğiniz dolaylı destekten ötürü de teşekkür ederim). En son bir yıl kadar önce gitmiş fakat sadece 2 gün kalabilmiştim. Şimdiden çok özledim :(

Bu arada, Artvin yolculuk başlangıcı için güzel bir seçim. Birkaç hafta önce oradaydım, dağların, her santim toprak parçasından insanın üzerine doğru fışkıran yeşilliğin ve iki tarafı bu yeşillikle sıkı sıkı kapalı dar virajlı yollarının güzelliği büyüleyici. Şehir merkezleriyle vakit kaybetmeyip doğrudan dağlara çıkmalı. Oradayken Sarp sınır kapısına da gittik. 8km civarı bir tır kuyruğu, ne yapacaklarını bilemeden bekleşen insanlar ve tam sınırda kurulmuş bir Kızılay çadırında kolları bacakları kopmuş ya da başka yerlerinden yaralanmış Gürcü kadınlar gördük. Okyanusları bilmem, ama uzayıp gittiği yerlerde insanların öldüğünü bildiğin sınır yollarının hissi gerçekten başka… ve pek hoş da sayılmaz.

Alınmasaydı ben de o dolaylardaki eş dosta haber salacaktım, alın bana gönderin diye :P