Avrupa benim için yaşanacak güzel bir düzen, gezilecek birkaç günlük bir yer değil. Ama Afganistan öyle mesela. Çünkü herşeyi bana çok yabancı. Bir yandan da belki içinde uzun süre kalamayacağım kadar bana ters bir düzeni var. Onun için buralardan gelip geçivermek güzel oluyor.

Plansız gitmenin en güzel tarafı, olasılıklara imkan vermek. Kendin gibi birileriyle tanışıp birkaç gün birlikte plan yapmak, ya da bir kasabada pirinç alırken tanıştığın teyzenin “bizde kal” davetini kabul edivermek. Korkmamak insanlardan. İyi-kötü ayrıştırma içgüdülerini kuvvetlendirmek. Koklayarak, duygularla ilerlemek, kendini başka bir zamana bırakıvermek.

Maddi konular: Çok param olmadı seyahat ederken, üzerine de düşünmedim, bi şekilde yetti. Dünyanın çok yerinde günlük 10 dolara seyahat ederek yaşayabilir insan. Genelde şöyle yapıyorum: En ucuz şekilde ilk durağıma ulaşmanın bir yolunu buluyorum. Gidince insanlarla konuşuyorum, biraz travelblog, travelpod okuyorum, oradan devam ediyor, sen akıyorsun, su yolunu buluyor.

Misal: 14 Ekim’de İran’a gitmek için (ilk kez) yola çıkıyorum. Tahran gidiş dönüş 700 YTL olduğu için Van’a uçakla gidiyorum. (228 YTL) Oradan otobüslerle Tebriz- Tahran. Kalacak yer henüz ayarlamadım, Lübnan’da tanıştığım İranlı bir arkadaş var, Kuzey Irak’ta fotoğraf çekiyormuş, dönerse o, belki de pansiyon (gecesi 8 dolara var) 6 güne 200 YTL bütçe ayırıyıorum (100 de yedek alıyorum ama yanıma) 428 etti. Ailemle yaşadığım için kira-fatura dertlerim yok, kredi kartı kullanmıyorum, taksitlerim yok. ALışverişi minimum ihtiyaç düzeyine indirgeyip indirim zamanlarıyla sınırlayalı da 10 sene oluyor. Yani burd arada bi arkadaşlarımla dışarda yeme içmeye harcadığım para dışında bi masrafım yok. Seyahat masrafı benim için temel ihtiyaç gibi, fazla ya da ekstra gelmiyor gözüme, ben zaten onun için çalışıyorum.

Zaman: Tam zamanlı bir işte çalışıp da gezmek çok zor (istisna Bora Bilgin). Şartları zorlayıp, sistemdeki boşlukları değerlendirip esnek çalışma koşulları oluşturunca, zamanı kendın kontrol edebilince seyahat cok daha kolay oluyor. Gezmek ve öğrenmek hayatın ne kadar merkezinde yer alıyor, aslında herşey buna bağlı şekilleniyor galiba…

Bu da blogları: http://www.cinetrain.blogspot.com/

Ama ben bu trenden ziyade şu trende olmayı isterdim. 1970′te Kanada turnesine çıkan, içinde Grateful Dead, Janis Joplin gibi süper müzisyenlerin yol boyunca durmadan günlerce müzik yaptığı bir tren, adı Festival Express. İzlerken çok duygulandım, etkilendim, sanırım artık bu kadar içten ve samimi ve gayr-ı ticari işler yapılmıyor.

Neyse…Trenler güzel, seyahat güzel..

Ama Moğolistan’da sürüne sürüne kamp yaparak, yürüyüp ata filan binerek, ya da gönüllü işler yapıp kalacak yer bir kap yemek isteyeek bir kaç ay gezilebilir sanki. (Tabi onun için de şimdiden “hiking” deneyimi kazanmaya çalışmak için kolları sıvamış bulunuyorum).

Birincisi yuru be kim tutar seni demek istiyorum.
Ikincisi de Sili’ye tasindigimdan beridir Mauro’nun internasyonal bir dil merkezinde calismasi dolayisiyla bir suru yabanciyla tanistim.Yabanci derken burda herkes bana yabanci ama bu tanistiklarim burali degil anlaminda yabanci:) Neyse bu tanistigim insanlarin bazilari dunya turundaydilar ve cogunun ozellikle de Amerika’dan olanlarin demesine gore Amerika’daki yillik yapacagi masrafin yaninda hic kaliyordu bu tur. Birkac siteden gaza gelip ben de Around the World Tickets denen bu dunya turu ucak biletlerine bir bakiyim dedim ve hemen para biriktirmeye basladim:) Gercekten de cok ucuza gelebiliyor ozellikle de populer rotalardan gecersen. Simdi ben otostop cekcem diyorsan, ucak olmaz diyosan bisey diyemem. Derim gerci, daha da ucuza gelir:)

Lafin ozeti: Dunya turu bir ruya degil artik, piyangodan para cikmasini beklemeye gerek yok. Damlaya damlaya gol olur, (annene misali) para biriktirmek lazim. That’s it.

İnşallah gidebilir ve anlatırsın burada. Ben böyle bir şey yapmak için fazla tembel ve korkağım.

Baratrion, hemen dinleyeceğim, sana da çok teşekkür ederim :)

lady lazarus yazdıklarında çok haklısın. İnsan bahaneler yaratıyor genellikle, hayallerinin peşinden koşmamak için. Çünkü çok zahmetli ve riskli. Sanırım evrimsel bir şey bu. Sıcak bir yuvada çocuk sahibi olmak, çocukları ebeveynsiz bırakmamak elbette doğanın genlerimize kazıdığı bir şey. Fakaaaat, insan başka türlüsünü isterse bir yolu bulunuyor. Benim üniversite yıllarım maddi açıdan çok sıkıntılı geçti ama dönüp bakınca, cebimde üç kuruşla da olsa neden cesaret edip de bir trene/otobüse atlayıp gezmemişim, ya da güzel bir bisiklet alıp öyle Ankara’dan yola çıkmamışım diye kendime kızıyorum (hoş bu bisiklet meselesini hafife alıyorum galiba, ama eminim Ankara’dan Kızılcahamam’a kadar bile gitsem, iki kuş gözlemi yapar geri dönerdim – illa ki Sibirya’ya da gitmeye gerek yok :). Kız başına gezmek de zor evet, ama bir çaresi bulunamaz mı, cici şeyler giymek yerine paspal şeyler giyilemez mi, ya da ille de bohem bir şekilde yola düşmeye de gerek yok, gönüllü bir iş bulunup kalacak yer rica edilebilir filan. Bir şekilde kapıları zorlayınca bir tanesi açılıyor sanki.

Şimdi düşününce, yolculuk işi bana biraz roller coaster gibi geliyor aslında. Binmeden önce oyuncağın devasalığına, ters dönen, garip garip bükülen raylara bakınca ödüm kopuyor. Binip oturup, aletin ilerlemeye başlamasından sonra, tepeye çıktığında o ilk manyak düşüşe geçmeden şöyle bir durduğunda “yaaaa manyak mıyım ben, niye biniyorum bu aletlere, çok fena düşücez şimdi, ühühühü, çok korkuyorum meriiiiii” derken düşüşe geçmek, ve çığlığı basmak, sonraki saniyelerde ters dönüp bükülürken “vohoooooooooooooooooooooo bu dünyanın en eğlenceli şeyi, hoooooooo, haaaaaaaa” demek… Ve indikten sonra bacakların korkudan titrerken en ufak bir pişmanlık hissetmemek :)

(Not: eğer bu yolculuğu yapamazsam, kafaya kesin başka bir şeyi takmışımdır, onun peşinde koşuyor ve de üzülmüyorumdur.) :)