Kıyamam ben sana. Değmez bir mikropipet için bu kadar canını sıkmaya.

Sevgiler,

Lab ekipmanları konusuna gelince, biyoloji bölümü öğrencilerinden şikayet duymadım henüz (Ankara Üniversitesi’ndeyim). Kimya bölümünde büret de var kobalt gözlüğü de fakat 120 kişilik labda çok yetersiz miktarda oluyorlar ve akşam 5′te labdan çıkınca sinir stres tavan yapmış oluyor. Devlet okullarında ciddi sorunlar var. Tamam mikropipet olayıyla bağlayacak olursak, bizde herkes kimyagerin kullanması gerekenleri kullanıyor fakat adam gibi değil.

Not 1: Ben bile mikropipet kullandım yahu kimyager başıma.

Not 2: Gıriscan olayına güldüm sabahtan akşama kadar dün :)

Son yıllarda Biyoloji bölümlerimizin bir çoğu hakikaten alt yapı sorunlarını çözebilmeyi başardılar… En azından TÜBİTAK ve üniversitelerin araştırma fonları projeleri destekliyor. Ha çok mu iyi? Çok mu büyük destekler? Herkes faydalanabiliyor mu? Orasını bilemem ama en azından öğrenciler bizim zamanımızda olduğu gibi 1920-1940 yapımı mikroskopları kullanmıyorlar derslerinde…
Bununla beraber mikrobiyoloji laboratuvarı derslerinde öğrencilere besiyeri hazırlamak için yokluktan et suyu tableti kullanan arkadaşlarımız da yok değil….

Sen Genetik bölümünde okuduğun için Biyoloji bölümü öğrencilerine ikinci sınıf vatandaş muamelesinden haberin yok belli ki :) Ben bölümde her sene ilk üçte derecede olan bir öğrenci olmama rağmen, kişisel çabalarım her nedense ODTÜ’de bir işe yaramadı. Yazıda bahsettiğim gibi, öğrenci lablarında bir kere mikropipet tuttum. Special project adı altında hocaların yanında/labında çalışmak istediğim zaman da “çok doluyuz” diyerek kapıdan kovalandım. ODTÜ’nün verdiği teorik eğitimin ne kadar iyi olduğunu biliyorum kesinlikle o bakımdan hiçbir şikayetim olamaz, ama Biyoloji bölümünde okuyanlar için laboratuvar deneyimini buradakiyle karşılaştırdığımda, bizim ODTÜ’de yaşadığımıza “deneyim” diyesim gelmiyor. Tabi ki lisans seviyesinde Türkiye’deki devlet okulları arasında en iyi Biyoloji bölümlerinden biri, bu doğru, fakat “gerçek dünyaya” mezun olunca (en azından benim ABD’deki deneyimim doğrultusunda konuşursam) “köyden indim şehire”nin bir versiyonu.

ODTÜ’yü çok seviyorum, iyi ki Biyoloji okumuşum. Ama bu sevgim, ODTÜ’de pratik laboratuvar eğitiminin olması gerekenin çok gerisinde olduğunu dile getirmeyeceğim anlamına gelmiyor :) (2000′li senelerde okudum ben de orada, çok eskiden bahsetmiyorum) Yine belirtmem gereken bir şey daha, bu kısıtlı şartlarda bize pek çok şeyler öğreten harika asistanlarımızın da olduğu, ama bunun yanında ne konuştuğunu anlamadığımız, yetkin olmayan asistanlarımızın da olduğu (hayatın bir gerçeği).

bizim zamanımızda genetikle biyoloji labları ayrıydı (mikrobiyoloji, mol. bio vs) ve genellikle sectionlara ayrılıyordu, o yüzden bir şekilde elimiz değiyordu mikropipetlere. gerçi hala karşılaştırılamaz belki – mesela almanya’daki öğrenci lablarıyla ama biraz kişisel çabayla temel şeyleri öğrenmek mümkün diye düşünüyorum. ben almanya’da master yapıyorum, ve bence odtü’deki öğrenci labları asistan desteği açısından çok daha başarılı buraya göre.

iyi yoldayız bence, mesela benim enstitümde türkler (özellikle odtü’lüler) seviliyor ve öğrenci olarak başvurmaları isteniyor. aklımdayken linkini vereyim, doktora arayanlara bir alternatif olur belki:
http://www.hbigs.uni-heidelberg.de/

sevgiler,
özge

Öğrenci laboratuvarlarında, biyoloji öğrencisi mi genetik öğrencisi mi denmeden herkese yetecek mikropipet mi var ODTÜ’de? :) O zaman pek sevindim.

bir de ben soruyu çok beğendim, deneyin anlaşılıp anlaşılmadığını ölçmenin en iyi yolu jel vs sonucu sormak bence, yoksa prosedür ezberlense nolcak sınavdan çıkılınca silinip gidiyor kafadan.

2. maddede yazdıklarınla ilgili olarak: “Bilmiyorum” demekte hiç zorlanmıyorum kesinlikle. Bunu yapamayanlar beni hep çok sinirlendirmiştir nitekim. Sadece, insanın bildiğini sandığı bir konuyu bir başkasına anlatmayı denediği anda aslında ne kadar bilmediğini anlayış anı bir acayip. Garip bir deneyim. O duruma düşmemek için de iyi hazırlanmak gerekebiliyor derse. Bunu yapmayan çok insanlar gördük :)

3. maddede söylediklerinle ilgili olarak da: evet, öyle ama lab derslerinde belli bir müfredata uymak zorunda olduğunda, karşına çıkan her konuyu sevemeyebilirsin. O noktada da “eeeh hayat” deyip geçiyorsun. Ben tabi bunun yanında bir de öğrencilere “bunlar çok sıkıcı konular ve açıkçası artık öğretilmelerine bile gerek yok, bana kalsa öğretmezdim fakat müfredatta var, o yüzden şunları şunları ezberleseniz iyi edersiniz” diyordum. Zira bizim bu söz konusu derste birkaç farklı sınıf 10 kadar asistan vardı. Herkes müfredata uymak zorundaydı ve dönem sonunda da herkesin hazırladığı sorulardan oluşan bir havuzdan seçilen sorulardan bir final sınav hazırlanıyordu. Yani “keyif verici konuları” anlatmak her zaman pratikte uygun olmayabiliyor.

St. Patrick deneyiminle ilgili: Vaaaayyy çok acımasızsınız hocam! :) Adeta Bahar Şenliği’ne sınav da mı koyacaksınız ileride nedir? :) Ben ne yapardım bilemiyorum gerçi. Hakikaten. Ama dersten bırakılır mı bir lab için? :)

Süleyman Bey, hoşgeldiniz efenim. İki senedir pek büyüdüm evet. Hiç korkmuyorum büyümekten, hatta ne güzel büyümek, sakin olmak filan diyorum kendime :)