3. He valla, ne güzel söyledin. Yapboz olayına döneyim ben öyleyse, en temizi. Orada da yapboz bittikten sonra biten yapbozla ne yapılacağı sorunsalı var gerçi.

Su olayına ben de heveslenmiştim ama bir türlü batamıyorum. Kaldırma kuvvetinin gıcıklığı mıdır, benim bahama tarzı süper mayomun azizliği midir bilemedim.

Bu müzik olayını geçme tavsiyesi, telkini kafama iyice yattı.

2) Malesef o anıyı anca rakı masasında anlatabilirim gibi geliyor bana.

3) Ya geçelim bu müzik olayını. Ben kendimi suya verdim. Acayip kafa dinlendiriyor. Uğraşamam enstrümanın derdiyle tasasıyla. Zaten hayatım çalışmakla geçiyor, bi de hobim olacak şey için de mi ruhsal bunalım yaşicam. Hayır. Bitti benim için, ben dinleyiciyim bundan böyle (ikinci bi emre kadar).

2. Başka blog yazısına konu olacak anıyı not ettim (yuh!). Anlatmazsam çatlarım, anlatmazsan başının etini yerim valla.

3. Enstrüman konusunda benzer monologları ben de Olric ile yaptım. Yaylı çalgılara bir zaafım var benim de. (Hayır Olric, yaylı çalgı çalan güzel hatunlara değil zaafım) Neyse, ben de piyano kursuna yazılayım bari o zaman dedim. (Neye niyet, neye kısmet) Bir türlü kendimi ikna edemedim. Disiplinli bir şekilde yapılmadığı taktirde çabalarımın boşa gideceğini düşünerek hiç başlamayayım ben en iyisi dedim. Gel gör ki, feci şekilde aş eriyorum bir müzik enstrümanı çalmaya – hele ki şöyle viyola falan çalsam pörfek olurdu resmen. Du bakalım, düzenimi bir şekilde kurabilirsem viyola işine mutlaka el atacağım. Hiç olmadı, işler umduğum gibi gitmezse, satıp Yunanistan’a giderim! :)