Yılmaz Türkyılmaz’a açık özür ve kült üzerine bir iki söz…

yilmaz-turkyilmaz.jpgUzun zaman önce Antalya’lı bir halk ozanı olan Yılmaz Türkyılmaz ile ilgili üç bölümlük bir öykü yazmış ve bu yazıları burada İnternet güncemde yayınlamıştım. Ne hikmetse, bunu yaparken Yılmaz Bey’in öyküyü okuyacağına çok da ihtimal vermedim. Bütün amacım, güncemi okuyan tanıdıklarıma, bana çok ilginç gelen bu şairle ilgili yazdığım komik öyküyü anlatmaktı.

Fakat kendisi bu yazılara ulaşmış, okumuş ve çok üzülmüş. Son yazının altına da bu konu ile ilgili bir yorum yazmış. (Daha önceden de Türkyılmaz soyadı ile yorum yazanlar olmuştu ama açıkçası bu yorumların yazıyı okuyanların öylesine bıraktıkları yorumlar olduğunu düşünmüş ve dikkate almamıştım).

Bu konu üzerinde iki gündür düşünüyorum.

Öncelikle, her şeyden önemlisi, Yılmaz Bey’den çok içten bir özür dilemek istediğimdir. Bu kadar üzüleceğini bilseydim kesinlikle bu yazıları böyle ulu orta yayınlamazdım. Kesinlikle… Yazılara ulaşması İnternet ortamında elbette her zaman bir ihtimaldi (ben düşük olduğunu sanmıştım, o zamanlar bu günceyi okuyan daha az kişi vardı). Fakat okusa dahi sağlığı bozulacak derecede üzüleceğini hiç tahmin etmemiştim.

Öte yandan bu durumu daha derinlemesine irdelemek istiyorum. Yılmaz Bey ile farklı düşünüş biçimlerine ve “damak tadına” sahip olduğumuzdan dolayı, üstelik bir de aradaki nesil farkını hesaba katınca az sonra söyleyeceklerime kendisi belki anlam veremeyecektir. Ama ben yine de tüm iyi niyetimle yazacağım (hiçbir “tiiye almak” yok bu satırlarda, söz veriyorum, yemin ediyorum).

Yılmaz Bey ve şiirleri, benim Türkiye’ye dair bu kadar çok sevdiğim nadir unsurlardan bir tanesidir oysa. Ama ben bunu Yılmaz Bey’e nasıl açıklarım ki. Bunu aslında Cüneyt Arkın’ın “Dünyayı Kurtaran Adam” filmine benzetiyorum. Sinema tarihi açısından tam bir felakettir evet, ama çekildiği 1982 senesinden yıllar yıllar sonra mesela ODTÜ’nün sinema salonunda, amfilerinde gösterilmiş, o mekanlar filmi izlemeye gelenlerle dolup taşmıştır. Dünyayı Kurtaran Adam filmi bir “kült”tür, ve büyük olasılıkla asırlar sonra dahi hatırlanacak ve izlenecektir. Evet klasik anlamda bir “şaheser/başyapıt” olarak hatırlanmayacaktır, ama popüler kültürün unutulmaz bir parçası olacak şekilde ölümsüzleşmiştir. Yılmaz Türkyılmaz’ın şiirleri de böyledir işte benim için. Evet, edebi anlamda Nazım Hikmet şiirleri gibi değildirler. Ve belki böyle olmasına Yılmaz Bey üzülebilir (öte yandan bir eseri yayınlayınca o eseri halkın ellerine-değerlendirmesine bırakmış olmaz mıyız?). Ama benim için o kitapların değeri başkadır ve onlara hayatımın sonuna kadar gözüm gibi bakacağımı biliyorum. Burada benim okuyucu olarak kitaplardan “aldığım” şey, Yılmaz Bey’in okuyuculara “vermek” istediği şeyle aynı olmayabilir. Bu belki talihsiz bir durumdur. Belki de sadece hayat deyip geçmek gerekir (ama bu her zaman o kadar kolay olmayabilir). Benim hatam, Cüneyt Arkın kadar “ünlü” olmayan (bir anlamda “işin kaymağını yememiş”), kendi halinde bir halk ozanını, bu şekilde herkesin görebileceği bir ortamda, kıracak sözler etmiş olmamdır (ama tekrar ediyorum, okursa bu kadar kırılıp üzüleceğini tahmin etmemiştim). (Cüneyt Arkın “Dünyayı Kurtaran Adam” ile ilgili ne düşünüyor merak ettim şimdi).

Yani işin özü: konu böyle “kült” olan (ya da kült olmaya aday olan) eserler olunca, izleyici/okuyucu olarak bu farklı beğeninizi, eseri ortaya koyan kişiye açıklamak çok zor (böyle bir zorunluluk olmalı mı ki zaten?). Bu eserleri böyle izlemek, hatta fanatiği olmak, haklarında yazıp çizmek ile, onlarla “dalga geçmek” arasında çok ince bir çizgi var biliyorum. Ve Yılmaz Bey inanın, ne ben, ne Fatih, ne Pınar, ne de pek çok diğer okuyucu, bizler o ince çizginin “dalga geçme” tarafında değiliz. Bizler farklı beğeniye sahip, okuduklarından farklı tatlar alan, hayatı başka algılayan bir grup insanız ve kalbimizde size karşı sevgi var. Bu yazıları sırf sizi kırmak üzmek için yazmış değiliz (niye böyle bir şey yapalım ki?). Üstelik geçmişiniz (yorumunuzda yazdığınız gibi eskiden asker olmanız) gibi unsurların bu olanlarla hiçbir ilgisi yok (niye olsun ki? kişileri mesleklerine, ırklarına, dinlerine göre değerlendiren önyargılı insanlar değiliz). Bunları tüm samimiyetimle söylüyorum.

Söz konusu yazıları güncemden kaldırdım, Facebook’taki grubu da sildim. Fakat, bir okur ve bir hayran olarak, kitaplarınızı zaman zaman okuma ve şiirlerinizden kendi beğenim doğrultusunda tad alma hakkım saklıdır.

Sağlığınızın daha iyiye gitmesini umuyor tekrar özür diliyorum.

İzninizle de bu yazıyı sizin bir şiirinizle bitirmek istiyorum (eğer kaldırmamı isterseniz lütfen haber verin, bundan sonra hiçbir şiirinizi alıntılamayacağım).

Tepki

Yanlış olan her şeye içimde bir tepki var
Yapmacık davranışlara,
Hak edilmeyen zenginliklere,
Baştan uyuşmayacağı bilinen beraberliklere,
Göstermelik mutluluklara
Betonlaşan kıyılara,
Beceriksiz yönetenlere
Makamının hakkını vermeyenlere,
İşini hakkıyla yapmayanlara,
Temiz gezmeyenlere,
Yerlere tükürenlere, geğirenlere, orta yerde osuranlara,
Orasını burasını kaşıyanlara
Rönt yatanlara
Çirkin bakanlara
Karşı cinsi av sananlara,
Silah taşıyanlara,
Apartmanda, şurda burda gürültü yapanlara,
Çimdik ya da parmak, hatta laf atanlara,
Telefon sapıklarına,
İçindeki şiddeti serbest dolaştıranlara,
Gece yarısından sonra başkasının kapısını aşındıranlara,
Toplumu rahatsız edenlere,
Klakson çalanlara,
Sürat yapanlara,
Fren sesi ile dehşet saçanlara,
Taraftar olmak adına huzursuzluk çıkaranlara,
Eğlenmesini bilmeyenlere,
Eşya parçalayan, cam kıranlara tepkim var!

Yılmaz Türkyılmaz
(01.09.2000)

  • Share/Bookmark

9 Yorum »

  1. meren said,

    Mayıs 9, 2008 @ 20:48

    Efendim çok yahşi bir insansınız.

    Ben mesela sizin yazılarınız sayesinde eğer bir gün Antalya’ya yolum düşerse bu yaşayan tunç kafiyeli halk ozanımızın, Yılmaz Türkyılmaz’ımızın kapısını çalmaya, bir acı kahvesini içmeye karar vermiştim.

    Kendisi gönlümüzde yer etmiştir, üzülmesindir.

  2. YILMAZ TÜRKYILMAZ said,

    Haziran 3, 2008 @ 03:43

    GÜZEL DOSTLAR MERHABA !
    ÖNCELİKLE ÖZRÜNÜZ KABUL EDİLMİŞTİR. BU YAZIYI KALEME ALAN ARKADAŞA ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM. FAKAT YAZIYA YORUM EKLEYEN ARKADAŞIM YİNE İĞNE ELİNDE DOLAŞIYOR !!! ALLAH BENİ KAHRETSİN Kİ HÂLÂ SİZLERE KIZAMIYORUM BİLE… CÜNEYTİ FALAN KARIŞTIRMAYIN DA, ASIL ESKİ TÜRK FİLMLERİNDEKİ HULİSİ BABANIN TORUNLARI OLMAKTAN VAZGEÇİN. YÜKSEK OKULLAR BİTİRMİŞ, KARİYERİNİ YURTDIŞINDA YAPAN GENÇLER OLARAK ÜLKEMİZİN GERÇEKLERİNDEN UZAK KALMAMANIZI TEMENNİ EDERİM. NAZIM ÜSTADIN AYAĞININ TIRNAĞI OLAMAM. LÜTFEN BENİ O BÜYÜK İNSANLA MUKAYESE BİLE ETMEYİNİZ. ÜLKEMİZDE HER YAŞTAN, HER MEVKİDEN İNSANDA BİR EREZYON, BİR AŞINMA VAR. BEN ONLARI DİLE GETİRMEYE ÇALIŞIRKEN SİZ BENİ CEHALETLE, ABSÜRD OLMAKLA, “YAAA SEN DAHA O ÇAĞDA MI YAŞIYORSUN ? O KAFAYI DEĞİŞ” DEDİĞİNİZİ DUYAR GİBİYİM. İNSANLAR İŞ, AŞ, EKMEK KAVGASI NEDENİYLE, SİYASETÇİLERİMİZİN OY DEPOSU OLARAK GÖRDĞÜ KIRSAL KESİMİ BÜYÜK ŞEHİRLERE DOLDURMA PROJELERİYLE ŞEHİRLERİN HAKKINDAN GELEMEZ OLMUŞKEN, ŞEHİRDE YAŞAMAK ADETÂ MUCİZEYKEN, BEN SADE BİR DİLLE BU KONULARI İÇEREN BİR ŞEYLER YAZMIŞSAM, BENİM DÜZELSİN DEDĞİM KESİM; TELEFON KULLANMAYI BİLMEZKEN, APARTMAN YAŞANTISINA AYAK UYDURAMAZKEN, BİR ŞEKİLDE HAYAT ZORLUKLARI İÇİNDE ŞEHİRLERDE SÜRÜNEN KİTLELERİ KASDETTİĞİM ŞİİRLERDE SİZ BENDEN MAGAZİNSEL, ENTEL, POPÜLER KÜLTÜRÜRÜN KULLANDIĞI DEYİM VE SÖZCÜKLERDEN OLUŞAN ŞİİRLER YAZMADIĞIM İÇİN TEATRAL ŞİİR KAREKTERLERİMDEN DOLAYI BENİ TİİYE ALIP SANKİ O KÖTÜ DAVARANIŞ BİÇİMLERİNİ SERGİLEYEN BENMİŞİM GİBİ, BANA TAKILI KALDINIZ. PEKİ SİZCE BİR HALK OZANI NE YAPMALI, NE YAZMALI SİZCE ? PİRSULTAN ABDAL PROTEST ŞAİRİYDİ DÖNEMİN PADİŞAHLARI TARAFINDAN ASTIRILDI. ÇAĞIMIZIN OZANLARINDAN RAHMETLE ANDIĞIM MAHZUNİ ŞERİF HAPİSLERDE ÇÜRÜDÜ. YANİ NE DEMEMİZİ BEKLİYORSUNUZ ? KARİKATÜRİSTLER CEZA SAĞNAĞINDA, MEDYA YAZMAYI UNUTTU. YOZLAŞMAYA ÇANAK MI TUTALIM ? BEN ONDÖRT ÜLKE GEZDİM, HALKLARIN YAŞANTILARINI BİZZAT İNCELEDİM. ÜLKEMDE DE YÖRESEL ŞİVE, AĞIZ DERLEMELERİ YAPTIM. ŞİİRLERİMDE DE BUNLARI KULLANIYORUM. BU CEHALETİMİ Mİ, YOKSA HALKLA İÇ İÇE OLDUĞUMU MU GÖSTERİR. LÜTFEN POLYANNACILIK OYNAMAYALIM. ÜLKEMİZDEKİ HALK ÇAĞDAŞLIĞI YAKALAMAK ZORUNDADIR. OKUL ÇAĞINI GEÇMİŞ BİR TOPLUM, BASİT YAŞAM KURALLARINI VE DAVRANIŞLARINI YAKALAMAK ZORUNDADIR. ATATÜRKÜMÜZÜN MUASSIR MEDENİYETİNİ YAKALAMAK ZORUNDAYIZ. AB’YE NİÇİN ALMIYORLAR Kİ ? DİN, DİL, MESLEK, MEZHEP AYRIMI YAPMADIĞINIZA İNANCIM SONSUZ. HEP EVRENSEL BOYUTTA KAMANIZI DİLERİM. KENDİNİZE UYGULANMASINI İSTEMEDİĞİNİZ BİR DAVRANIŞI LÜTFEN SİZ DE BAŞKALARINA UYGULAMAYINIZ. ANTALYA’YA YOLU DÜŞENLERİ DE GERÇEKTEN MİSAFİR ETMEK İSTERİM. AĞIRLAMAKTAN ŞEREF DUYARIM. BAKIN KONUYU DAĞITTIK YİNE !? VAKTİNİZİ DAHA FAZLA ALMADAN SEVGİLERİMİ GÖNDERİYOR, SAYGILAR SUNUYORUM.

    YILMAZ TÜRKYILMAZ

  3. YILMAZ TÜRKYILMAZ said,

    Haziran 3, 2008 @ 03:52

    GÜZEL DOSTLAR !
    PARDON ! SİZ OLSANIZ HASTALANMAZ MISINIZ ? ŞU KADARCIK YAZIYI NE ZORLUKLARLA YAZDIM !!!

    YILMAZ TÜRKYILMAZ

  4. faruk said,

    Haziran 7, 2008 @ 02:09

    yılmaz beyin özgeçmişini okudum..bence konunun tam olarak anlaşılması için yapılması gereken bişey bu..

    bence yılmaz bey hayatı dolu dizgin yaşamayı başarabilmiş bir emekli astsubayımız…bir “sanatçımız”..bir “Mesleğinin ilk öğretmeni, ilk teknik kontrolü, ilk kalite kontrolü” müz…

  5. murat kel said,

    Haziran 29, 2008 @ 14:49

    yılmaz emmi,

    yannış anlıyon ama sen bizi yılmaz dayı ya. seni seven sevmeyen herkesle uğraşırsan işin zor deel mi, bugün kitapların uganda da okunsa, sen şiirleri okuyup yemek yapma istekleri doğsa misal nabacan Yılmasım? hee.. böyle alay dalay yannış annadın sen bizi kırdın bak yiminle söylüyorum. sen bütüh sefenlerini aynı keseye koyan olur mu?? hepimiz

  6. oktay isimbay said,

    Temmuz 29, 2010 @ 23:56

    yılmaz beyle en son 1975 tarihinden sonra görüşmek nasip olmadı.başarılarının devamını dilerim oktay isimbay tel.0532 352 38 09

  7. fanfan said,

    Haziran 24, 2011 @ 06:15

    Ben beğendim, alışılmışın dışında bir yazım tarzı olabilir.. ancak çok samimi ve kesinlikle pürüzsüz bir yüzey gibi doğruları birebir anlatıyor.. sadece samimiyeti ile takdir edilmelidir…

  8. the.lethe said,

    Haziran 24, 2011 @ 06:17

    Başka insanları, sadece belli kriterler nedeni ile sizinle örtüşmediği için küçümsemeyin arkadaşlar, hor görmek ; içimizdeki enerjiyi tüketecek en büyük düşmandır…

  9. Duygu said,

    Haziran 24, 2011 @ 06:29

    Yıllar öncesinin bu yazısını yorumlarınız sayesinde yeniden okudum.

    Bir kez daha, içtenlikle söylüyorum, hor görmek, küçümsemek yok burada, gelmiş geçmiş bütün dinlerin bütün tanrıları ve de en azılı ateisler belamı versin, kafama Buda kadar taşlar düşsün ki, küçümsemek yok. Dipten ve derinden bir sevgi, bir biyologun, alışılmadık, garip bir örneği Amazon ormanlarının ortasında bulduğunda yaşadığı hayret, hoşnutluk, ve başkalarına bu nadide örneği gösterme isteği var. Hümanizm var, insan sevgisi var.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Yorum yapın